|
İstanbullular göçebe bir toplumdur. Ancak bu göçebeliğin mevsimlerle ilgisi yoktur. Boş koliler hafızanın yerini tutar. Kolilere kıskançlıkla bakarsınız. Ama fiziksel olarak hafızanızdan, her zaman çok daha ağır olmakla birlikte, mânen mutlaka çok daha hafiftirler. Hafızanızdan silinmeye başlayan isimler ve resimlerle karşılaşırsınız. Kimini buruşturup maddî âlemden de atarsınız. Kimini saklar ve delil bırakırsınız.
Telefon numaraları bulursunuz, hiç alâkasız bir yerde. Kiminin üstünde kime ait olduğu bile yazılı değildir. “Kim bilir, vaktiyle ne kadar anlamlı bir sohbet yaptığınız dost” olduğunu düşünürsünüz eğer vaktiniz bol, ya da siz vakit konusunda müsrif iseniz. Bin bir hevesle alıp kapağını bile açmadığınız kitaplarla karşılaşırsınız. Yazık, bu karşılaşma okuma adına değil toz alma adınadır. “Sakla samanı, gelir zamanı” atasözüne sadakatinizden, yükünüzü azaltmak adına vazgeçiverirsiniz. Yerlere ve duvarlara hüzünle değil, bir şey unutup unutmadığınıza dair bir tedbirlilikle bakarsınız. Aslında sürekli bir taşınma halindeyizdir. Bir ruh halinden bir başka halet-i ruhiyeye. Taşınınca, kalbinizi de taşırsınız. Bu yüzdendir, arkanızı dönüp bakmayışınız. Önce eşyalar yerine yerleşir, sonra duygular. En son ayaklar alışır. Aklınızın başınızda olmadığı bir an eski mekâna gidivermeleri bundandır. Bir taşınma, asla sadece bir taşınma değildir. En son taşınılan yer, insanın kendisidir.
|
