|
İstanbul’u bilmeden yaşayan ve yaşamaya devam edecek olanlar var. Ne garip! Onu bir keşmekeş, bir karmaşa; ucu bucağı belirsiz bir genişlik, bir koşturmaca, bir ihanetler kenti; yakınlaşmadan gelen bir uzaklıklar şehri, her an içine düşülebilecek bir dipsiz kuyu olarak bilenler ve bilmeye devam edecek olanlar var. Ne acı!
Onu yalnızca Unkapanı ya da Yeşilçam’ına ünlü olmaya gelip kötü yola düşenleriyle, onu sadece yankesici ve kapkaççılarıyla, onu yalnız varoşlarındaki çaresizleriyle ananlar ve anmaya devam edecek olanlar var. Ne kötü! Trafiğiyle, yaşanmış ve yaşanacağı söylenen depremleri ile, boğucu atmosferiyle, bencil insanlarıyla, güvenilmez olduğu iddia edilen havasıyla hatırlayanlar ve hatırlamaya devam edecek olanlar var. Yazık! Denizinin kokusuna sabah ezanının karıştığı ve boğazının güzelliği gözleri doldurduğu anları yaşamayan ve yaşamamaya devam edecek olanlar var. Ne hazin! Surlarında Fatih’in atının ayak seslerini, taşlarında Akşemseddin’in öğütlerini işitmeyen ve işitmemeye devam edecek olanlar var. Ne üzücü! Kulelerinde ve yüksek tepelerinde insanın başını döndüren manzarayı seyredemeyen ve seyretmemeye devam edecek olanlar var. Ne fena! Camilerinde, avludan itibaren insanın içini dolduran huzuru almayan ve almamaya devam edecek olanlar var. Ne bedbahtça! Sokaklarında, adı konmamış bir saadet yaşamaktan uzak olanlar ve olmaya devam edecek olanlar var. Ne azap! Tüm bunlardan, İstanbul ili sınırları içerisinde oturup da uzak kalanlar ve kalmaya devam edecek olanlar var. Ne tuhaf! Belki kendi köyünün, kasabasının, küçük şehrinin ya da metropolünün güzellikleri de var. Belki, eti et, sütü süt, insanı insan gibi. Belki her ihtiyacında kapısını çalacağı bir komşusu, kendisini hiç yalnız bırakmayan dost ve akrabası, hiçbir zararlı gaz karışmamış havası, hiçbir yabancı madde karışmamış suyu, hiçbir Amerikan aksanı karışmamış konuşması var. Ama İstanbul’u hep kötü bir şehir, bedbaht bir kent olarak bilecek. Ne kötü, ne acı, ne hazin ve ne garip!
|
