|
Ne acı, “Ne acı!” derken yakındığımız gerçekleri “acı” saymamız. Ve ne tuhaf, bir dizi tuhaflıklar içerisinde bulabildiğimiz “normal”lere “tuhaf” sıfatını layık görmek?.. Kendimizi içine kattığımız “biz”lerdeki “ben”ler ne çok uzak bizden? Ve ne kadar da uzaklaşıyoruz, “ben, ben, ben” derken kendimizden?.. En yakınımızla aramıza mesafe koyup, en uzaktaki bilmediğimiz insanlarla kontakt kurmaya çalışmamız da, ne kadar yakın bütün bu tuhaf duruşumuza?
Ne komik ciddi ciddi yaptığımız resmî prosedürler, törenler, imzalar, saygılar ve söylemler? Ne hazin, her şey değişse de; toprak yerle bir olsa da; sular evleri ve yolları yıkıp gitse de bunların değişmemesi, yıkılmaması, yerle bir olmaması?.. Ne çirkin, güzellikleri sunuş biçimimiz? Ne çirkin, güzelliklerle çirkinleri yer değiştirmemiz? Güzellikleri görmeyişimiz, ne çirkin? Ne ilginç kuru dalların canlanıp, yeşillenip renk renk meyve vermesi? Ne ilginç, haftanın “şık” ve “rüküş”üne kilitlenmemiz? Ne kadar da uzun bir yol şu hayat, adımlarını atarken? Ve ne kadar da kısa aynı yol, ardına baktığında? Ne kadar da yavaş akrep ve ne kadar hızlı saniye? Ve ne garip; ne kadar uyumlular buna rağmen? Ne kadar da büyük, insan çakıl taşı yanında? Ve ne kadar da küçük, aynı insan yıldızlar arasında? Ne kötü, yaşlanıyorsun! Ne iyi, ölüme hazırsın! Ne iyi, daha gençsin; ne kötü, ne zaman öleceğin belli değil; ne harika, buna rağmen ölüme hazırsın! Ne kadar da yalnızsın; herkes dünyaya, lükse, rahata çağırırken, sen yaratılış gayene göre yaşıyorsun? Ne kadar da kalabalıksın; yıldızlar bile senin yanında? Ne kadar sevgi dolusun; herkesi ve herşeyi Yaratan adına seviyorsun. Ve ne kadar nefret yüklüsün; nefsine karşı. Ne kötü; yazı burada bitti! Ne iyi; başka okumalar bu bitişle başlayacak!
|
