|
Hiçbir hastalığı tedâvi edemeyen doktor olmak ne kötüdür: Her teşhisin yanlış çıkması; her ilacın zehir etkisi yapması; her ameliyatın daha büyük ameliyatlar gerektirecek yaralar açması. Hiçbir yangını söndüremeyen itfaiyeci olmak ne trajiktir: En küçük kıvılcımın en büyük yangınları doğurması; söndürmek için atılan her adımın yangını körüklemesi; can kurtarmaya çalışırken canlar kaybedilmesi. Hiçbir şey öğretemeyen öğretmen olmak ne fecidir:
Her bilginin eksik, yanlış, eski olması; her öğretilenin anında yanlış ilân edilmesi; her verinin iptal edilmesi. Hiçbir yere götürmeyen bir gemi ne fenadır: Açık denizlerde yapayalnız kalınması; ‘kara’nın bir türlü görünmemesi; her dalga hareketinin geminin hareketi zannedilip sonra gerçeğin anlaşılması; daima bir fırtına korkusuyla yaşanması. Hiç doymayan mide ne hazindir: Bütün servetin harcanması, yine de midenin tatmin olmaması; dilin zevk alamayacak duruma gelmesi, buna karşılık midenin habire öğütmesi; bedenin isyanına karşı midenin kayıtsız kalması. Görmeyen, ama gördüğünü sanan göz; işitmeyen, ama işittiğini zanneden kulak ne hazindir: Önünde geniş ufuklar görür, ama hep duvara çarpar. Güzel sözler işittiyormuş gibi gelir, ama duyduğu sadece hakarettir. Manzara seyrediyorum diye çöplükler seyreder, müzik dinliyorum zannıyla gürültülere kulak kesilir. Haber vermeyen haber, soruları cevaplamaktan uzak cevap, yalnızlığı bitirmeyen dostluk, aydınlatmayan ışık ne acıdır: Her haberi bilir, ama hiçbirşeyden haberiniz olmaz. Her soruya bir cevabınız vardır, ama sorular hâlâ yerindedir. Etrafınızda dostlarınız vardır, ama elleriniz yine soğuk, gözleriniz yine tebessümsüzdür. Başınız okşanır, sırtınız sıvazlanır, gözlerinize gülümsenir, ama içinizi yine de bir huzur kaplamaz. Gözleriniz kamaşır ışıktan, ama göremezsiniz hiçbir şeyi. Kazanmak ne tuhaftır, sevmek ne garip, nefret ne komik; her şeye sımsıkı sarılmak ne anlamsız, bir gün hepsini kaybedeceğini bilerek? Ölmek ne acıdır, uzun süre dünyada kalıp doyasıya yaşadığını sanarak hiç yaşamadan?
|
