|
Sana bu sayfada bir yazı değil de, bir mektup yazsam. Ucunu da yaksam. Çalan kapı sesinden sonra “ıııı”sını uzatan bir “postacı” sedasıyla alsan. Kenarını heyecanla yırtsan. Heyecanla açsan. Heyecanla okusan. Hatırını sorsam. “Beni soracak olursan...” diye kendimden bahsetsem. Bir sürü lüzumsuz ayrıntı arasına kalbimi de koysam. “Mektubuma son verirken...” kelimeleri ile başlayan selam cümleleri ile bitirsem.
Sana bir yazı değil de, bir dilekçe yazsam. “Saygıyla arz” etsem. Boynu kıldan ince bir edayla, ama isteme hakkım olduğu bilinciyle, başım dik yazsam. Sen ne kadar mağrur olsan da, umursamak zorunda bir eda ile okusan. Vazife icabı da olsa bir cevap yazsan. Sana yazı yazmasam da, bir bardak soğuk su ikram etsem. “Su gibi aziz” olmam temennisinde bulunsan. Önce bir ferahlık, sonra bir hararet duysan. O renksiz sıvıda nice renkler, o kokusuz mucizede nice kokular olduğunu okutsam sana. Kana kana içirdiğim gibi, kana kana okutsam da. Sana yazı yazmasam da, masal anlatsam. Gözümüzün önünde olduğu halde, bir türlü inanamadığımız olayları anlatmaktansa, hiç görmediğimiz, ama nedense inanmak istediğimiz birşeyler anlatmayı tercih etsem. Gökten üç elma düşürsem. Onlar erse muradına. Biz çıksak kerevetine. Sana yazı yazmasam. Yormasam gözlerini. Ninni söylesem, uyutsam... Vücudun kadar ruhunu da dinlendirebilsem. Nefesin kadar yüreğini de ferah tutabilsem. Acaba yazmasam mı? Harfleri rahat bıraksam. Cümleleri noktasız. Soruları işaretsiz bıraksam, bilmeseler soru olduklarını. Ünlemler hayret etmese. Virgüller duraklatmasa. Paragraflar ayırmasa sözleri. Başlıklar kestirip atmasa. Yazmasam da; sevgi, hüzün, neşe, mutluluk, nefret benim tanımlamalarımla sınırlanmasa. Zincirlerini kırsam, kelepçelerini parçalasam. Ne anlama geldiklerine dair sözlerim etkisiz kalsa. Bir yazı yazmasam, resim yapsam. Bir evi olsa, bacası tüten. Önünden ırmak aksa. Dağları olsa, güneşi de. Her yer yeşil, bir o kadar da mavi olsa. Bir adam, bir kadın ve bir çocuktan oluşan mutlu bir aile olsa orada. Bu sayfada yazı yazmasam olmaz mı?
|
