Ağzımızdan çıkan ilk kelimeyle yüreğinizi ısıttık, yüzünüzü güldürdük, neşeniz olduk. Bize neden cümle kurmanın ıstıraplı, çetrefilli, riskli bir iş olduğunu söylemediniz de, kelimenin mutluluğuyla avunduk yıllarca?

Cümle kurmanın acemisi olduk; muzdaribi, yorgunu olduk. Bir cümle kurarak, bir kalbi kırdık. Bir cümle kurarak, bir başlangıca imza attık. Bir cümle kurarak, bir filmin “son” yazısının harflerini oluşturduk.

Sana bu sayfada bir yazı değil de, bir mektup yazsam. Ucunu da yaksam. Çalan kapı sesinden sonra “ıııı”sını uzatan bir “postacı” sedasıyla alsan. Kenarını heyecanla yırtsan. Heyecanla açsan. Heyecanla okusan. Hatırını sorsam. “Beni soracak olursan...” diye kendimden bahsetsem. Bir sürü lüzumsuz ayrıntı arasına kalbimi de koysam. “Mektubuma son verirken...” kelimeleri ile başlayan selam cümleleri ile bitirsem.