|
Ömür yarışlar, yarışmalarla geçiyor. Kiminde dereceye giriyorsun, kiminde sonuncu olup kös kös oturuyorsun. Kiminde alkış alıyorsun, kiminde alaycı gözlere muhatap oluyorsun. Kiminde görülmüyorsun bile. Birinde kazanıyorsun, aslında kaybedensin; diğerinde kaybediyorsun, ama aslında kazanan sensin. Bazen bilgisizliğinin erdem olduğu sorulara yanlış cevaplar veriyorsun; seni cahil biliyorlar, bazen öyle bir yanlış cevap veriyorsun ki; herkes onu doğru sanıyor.
Her yanlış cevap bir şeyler öğretiyor. (mu?) Her doğru cevap seni doğruluyor. (mu?) Her geride kalışından, daha iyisini yapmak üzere, bir şevkle çıkıyorsun. (mu?) Her önde gidişinde bir zafer saklı. (mı?) Tüm antrenmanlarında kazandığın bilgi, beceri, kondüsyon, “yarış”mada bir heyecan, bir hastalık, bir kaza sonucu heba olup gidiveriyor kimi vakit: Ayakların gitmiyor, dilin dönmüyor, kalemin yazmıyor, beynindeki doğru şıkka ulaşamıyorsun. Anlıyorsun ki, ne kazanmak, ne kaybetmek senin elinde, senin iradenle. Herkesin finale baktığı bir an, sen dönüp geriye bakmayı öyle çok istiyorsun ki, yaptığın hataları düzeltip yarışa-yarışmaya kaldığın yerden devam etmeyi, yahut yarışmamayı diliyorsun. Kimi “yarış”malarda kendini ispat için sahaya çıkıyorsun, kiminde sadece “yarış”ma adına. Kazandığında duygularını öğrenmek isteyecek olanlara, kaybettiğin zamanki duygularını anlatmak için can atıyorsun; ama kimin umurunda? Öyle bir an geliyor ki, yarışın kendisini sorgulamaya çalışıyorsun. Ama ne çare ki, sen de onun bir parçasısın. Bazen ne kazanansın, ne kaybeden. Kimisi kazanamadıklarını gösteriyor, üzülüyorsun; kimisi kaybetmediklerini anlatıyor, teselli buluyorsun. Ama, kendileri de aynı duruma düşene kadar, kimse seni anlamıyor. Öyle yarışıyorsun ki, belki senin adına “yarış”malar düzenleniyor. Senin adına düzenlenen “yarış”malarda kazananlar, kaybedenler, ne kazanıp ne kaybedenler oluyor. Sen yarışırken, sana oynayanlar da oluyor. O an, senin kazanman yahut kaybetmen sadece seni ilgilendirmiyor. Sevinirken onların sevincini de ekliyorsun üstüne, üzülürken onların üzüntülerini… Öyle yoruluyorsun ki, yorgunluklar yarışında dereceye giriyorsun. Ödülünü ayağına getiriyorlar. O kadar “birinci”sin ki, elini uzatıp alamıyorsun. O kadar “sonuncu”sun ki, buna bile seviniyorsun. Ömür yarışlar, yarışmalarla geçiyor, geçiyor, geçiyor…
|
