|
Sonunda yazdım. Nice kâğıtlar yırtıp attım. Nice mürekkepler tükettim. Dirsekler çürüttüm, kafa yordum. Bir ucundan bir ucuna gidip geldim odanın, yollar aşındırdım. Beynimin kıvrımlarında yol aldım, yoruldum. Bardak bardak çaylar bitti, başlar ağrıdı, gözler ağırlaştı. Sonunda yazdım...
Bütün yarım bırakılmış, devamı getirilememiş müsveddeleri imha ettim. Bütün eksik cümleleri, tamamlanamamış sözleri, herhangi bir bütünlüğe erememiş düşünce kümelerini, ispata varamamış yargılamaları, sonuna ulaşamamış yolculukları attım. Sonunda yazdım... Bir yanda uykusuzluklar, bir yanda kirli çay bardakları, aşınmış yollar, buruşturulmuş müsveddeler, dağınık düşünceler... Ve hepsinin yanında bitmiş bir yazı... Sonunda yazdım... Anlayarak bazen; bazen anlayamayarak. Hissederek kimi zaman; kimi zamansa hissedemeyerek. Düşünerek, düşüncesizlik ederek, düşünemeyerek. Sonunda yazdım... Sonunda bir anlam, sonunda farklı bir söz, nerden bulduğumu benim bile bilemeyeceğim cümleler buldum. Sonunda yazdım... Bardaktan boşanırcasına, durup durup vururcasına, savaşırcasına, beyaz bayrak asarcasına, uykudan uyanırcasına, huzur içinde uyurcasına... Sonunda yazdım... Kütüphanende saklayasın diye... Tekrar tekrar okunsun diye… Üzerinde düşünesin, ya da canın sağolsun, önemsemeyesin diye... İçinde, üstünde, altında, sağında, solunda, yanında kendini bulasın diye... “Halet-i ruhiyeme uygun geldi” diyesin diye... Sonunda yazdım... Öyle gerektiği için değil. “Neden yazmıyorsun?” diye sormaman için değil. Yazmazsam rahatsız olacağımı bildiğim için, dıştan değil içten mecbur kaldığım için... Sonunda yazdım. Her şeyin sonunda, YAZDIM. Ve yazıldım...
|
