|
Müzeye gitmeyeniniz var mıdır? Yoktur her hâlde. Hayatınızın herhangi bir döneminde, tarihî sayılabilecek antika bir kaç eser bulunduran, küçük de olsa, en azından müze havası solunabilecek bir binaya girmişsinizdir. Daha ilk adımlarınızda, asırların izlerini taşıyan eserlerin antikalıklarına, daha doğrusu değerlerine geçen yılların bir nakise getirmediğini algılamakta gecikmezsiniz. Şeklen kırılmış, parçalı, eciş-bücüş görünseler de, antikalıklarından bir şey kaybetmiş değillerdir. Böyle bir eserin kıymeti, eskiliğinden daha çok, üzerindeki sanat, el işi bezeme ve süslemelerden kaynaklanır. Hele bir de sanatkârına izafeten bir belirti, bir iz veya mühür, ya da imza taşıyor ise o şeye paha biçilmesi oldukça zorlaşır. İnsan, kâinat müzisinde antika bir eser sayılabilir mi? İnsanı müze kabul edersek içinde dışında, ruhunda bedeninde, maddesinde mânâsında sergilenen antikalardan söz etmemek için herhangi mantıklı bir gerekçeden bahsedilebilir mi? El-ayak, göz-kulak gibi uzuvlar, hangi müzenin ön bahçesinde yahut girişinde sergilenen, hangi antikadan daha az değerlidir? Ya bu müzenin gizli salonlarında dikkate sunulan "görünmezler"e ne demeli: duyular, duygular, lâtifeler; ruh cevherine ait olanlar? Kâinatı ya da insanı "Harap Eserler Müzesi" haline getirmek veya "Antika Eserler Müzesi" olarak korumak ve ebediyete kadar öylece kalmasını sağlamak, müze müdürünün sorumluluğundadır. Yayımladığımız bu kitap, Murat Çetin'in "çetin," ama uyarıcı ve antika üslubu ile "emanet, eser, antika, müze, müze müdürü" ve benzeri metaforların karşılıklarını kapsayan, denemelerinden derlenmiş bir çalışmadır. Zevkle okumanız dileği ile... Yeni Asya Neşriyat
|
