|
Hayatı fare, klavye ve ekran üçgenine sıkıştırıp kendimizi tıklamalar arasında kaybederken, aslında hayatın bu olmadığını biliyorduk. Bile bile “cam parçası” hükmündeki bu dijital hayatı, ona nispeten “elmas” hükmünde olan gerçek hayata tercih ettik. Dışarıdaki hayatın kavramlarını “chip”ler ve “byte”ların karmaşık dizilimleri arasında aradık; biraz sanal, biraz gerçek, biraz içten, biraz sahtekâr...
Bilim kurgu filmleriyle psikolojik olarak hazırlandığımız teknolojiden yeni dünyalar bulmasını beklemiştik. Çoluk çocuk uzay gemilerine binip yeni gezegenlere uçacaktık. Halbuki, bilim bize yeni bir gezegen buldu bile. Artık bir ayağımız orada. Artık onun değerlerini, terimlerini, mantığını, felsefesini, ekonomisini kullanıyoruz. Adına, ister bilgisayar, ister İnternet, ister e-dünya deyin uçsuz bucaksız bir gezegen bu. Sohbetler tıklamalarla, dostluklar mesajlaşmalarla, alış verişler e-shop siteleriyle, bilgi kopyala yapıştır usulüyle, oyunlar yükle, loading kelimelerinin ağırlığıyla gerçekleşir oldu. Oturarak gezilen, dudaklar kullanılmadan konuşulan, koşulmadan oyunlar oynanan bir gezegendi bu. Milyonlarca “pasif” insan, “interaktif” olduklarına inanarak yaşamaya başladılar. Milyonlarca insan toplumdan uzaklaşarak, sosyalleştiklerine inanıyordu. Ama herkes, asıl dünyanın bu olmadığını biliyordu. Herkes asıl dünyanın daha güzel olduğunu da biliyordu. Çünkü, asıl dünyadan geldiler buraya. Oyuncak kamyonlarına toprak doldurup 20 metre öteye döken, oyuncak bebeklerini uyutan, annelerinin sesleriyle evlerine dönen çocuklar, şimdi bol bol tıklayan büyükler olmuştu. Ama ya bugünün ve geleceğin çocukları? Onlar kendilerini hep bu yeni dünyada bulacaklar belki. Biz Türkiye’de doğup, Almanya’da yaşayan gurbetçiler, onlar Almanya’da doğup büyüyen ve anadilini bilmeyen yabancılar gibiler. Biz anadilimizi biliyoruz ama geleceğin çocukları, akşama kadar oynayıp üstleri başları kirlenmiş bir şekilde evlerine dönebilecekler mi? Bisikletten düşecekler mi? Ağaçtan meyve koparıp yiyecekler mi? Klavyeyi değil dillerini kullanarak kavga edecekler mi? Patlayacak topları, kırılıp yenisini isteyecekleri oyuncakları, mızmızlanmaları ve sonunda ağlayarak annelerinin kucağına yatmaları olacak mı? Oyuncaklar kalıcı olarak mı silindi, yoksa sadece geri dönüşüm kutusunda mı? Bütün hayatlar “power” düğmesi ile “Bilgisayarınız kapatılıyor!” uyarısı arasında mı geçecek, yoksa geri dönüşüm kutusundan “Geri al!” komutuyla tekrar kavuşabilecek miyiz? “Tamam” mı, “İptâl” mi?”
|
