|
Yaz bitti. Eylül, onun “Gidiyorum!” demesiydi. Eylül geldi ve kapıyı çarpıp gitti. Ne boynumuza sarılıp sıcak nefesini ensemizde hissettirdi, ne de bir veda konuşması yaptı. Hep bizim onun hakkındaki yorumlarımızı dinledi. Sıcaktı, son bilmem kaç yılın en sıcak yazıydı. Bunaltıcıydı, sıkıcıydı. Uyutmadı, canımıza hiçbir şey isteme fırsatı vermedi. Ya yazın bizim hakkımızdaki düşünceleri? Bizden memnun mu ayrılıyordu?
Sıcaklığına karşı sıcaklık bulabilmiş miydi? Biz o karlı, soğuk kış günlerinde onu bekliyorduk, o da bizi beklemiş miydi? Bize geldiğinde sevinmiş miydi? Hangi çiçekleri dereceği, hangi kokuyu süreceği, hangi yemyeşil, masmavi elbiseyi giyeceği, saçını nasıl tarayacağı, sepetini hangi hediyelerle dolduracağı konusunda kararsızlığa düşmüş müydü? Bizi görünce sevinci artmış mıydı, hayâl kırıklığına mı uğramıştı? Bizim onu boş bir zaman kümesi olarak görme yaklaşımımız içinde hangi yaraları açmıştı? Bizim onu eğlence ve anlamsızlıklar bütünü gibi görmemize ne kadar üzülmüştü? O buz gibi günlerden sonra yüzüne güleceğimize, suratımızı asmamıza ne yorum getirmişti? Gürültülü müzikler dinleyip sefahate dalmamıza gönlü razı olmuş muydu? Bu kadar çabuk, böyle vedasız, böyle ardına bile bakmaksızın gitmesi nedendi? Yaz gitti. Belki son yaz bitti. Belki senin, belki benim, belki başka birinin yazılmış son “yazı”sı bitti. Her bitiş böyle zamanlı olmayabilecek. Takvimlerde yazmayabilecek. Üç gün önceden tahmin edilemeyebilecek. Ama, yine böyle vedasız, böyle son konuşmasız, böyle sarılmasız olacak. Gelen yeni mevsim belirleyecek, suratlardaki mimikleri, bedendeki elbiseleri, sofradaki meyveleri, iç âlemdeki hâlet-i ruhiyeleri. Biz, “cistak cistak”larımız eşliğinde, her şeyin hakimi olduğumuz zannını, biliriz bir zamana kadar sürdüreceğiz. Belki bir yaz daha gelecek, belki gelmeyecek. Belki o yaz, yazı, belki kışı yaşayacağız. Belki yapraklarımızı dökeceğiz, belki çiçek açacağız. Belki gülerek, belki ağlayarak, belki ikisine de zaman bulamayarak gideceğiz. Şarkılarımızın temposu düşecek. Şiirleri daha ağır bir ton ile okuyacağız. Kitapları açacağız. Bir süreliğine tatile çıkan “anlam” dönecek. Eylül geldi. Yaz bitti.
|
