|
Artık şairleri kimse anlamıyor. Şarkılarda ise güftesindeki bir kaç kelimeden başka bir anlam yok. Sözlükler, daha az kelime veriyor hayata. Hayat, daha az anlam çıkarıyor kelimelerden. Kelimeler arasındaki boşluklara kimse itibar etmiyor. Hele boşluktaki insanların boşluklarına hiç kimse... Yaprakların hışırtısını dinleyen yok. Yağmur damlalarının cama vuruşunu da...
Bir rüzgâr esiyor televizyon cenahından ve yaşanmış herşeyi alıp götürüyor. Unutulmaya her an hazır bir “dün”ümüz var, hesaplanamayan bir “yarın”ımız. Orkestra yerini alırken, yaprak hışırdamaya, yağmur cama vurmaya devam ediyor. Yıldızlar yerlerini alırken, gözler sahneye çevriliyor. Bir sahne olduğu müddetçe herkes oraya bakıyor. Bakmak bu çağa ait, görmek ise eskidendi. Kimse görmüyor, belki de biz görmüyoruz göreni, bakanlara bakmakla yetiniyoruz... Daha çok kelime, daha benzer sözcükler ve daha az anlamlı cümleler sıralanıyor dudaklardan. Her harf, alkışlanmaya yahut yuhalanmaya müsait. Her harfin alkış ve yuh değeri var, içinde bulunduğu kelimeden ayrı. Alkışsız ve yuhsuz harfleri basmıyor matbaalar, yollamıyor radyo-televizyon vericileri, yansıtmıyor ışıklı bilbordlar... Akşam sahte hayatların kurgularını izliyor, sabah izlediklerimizi tartışıyor, öğleden sonra onlar gibi olmaya çalışıyoruz. Gerçek hayatımızın sorunlarına, senaryo hayatların problemlerini ekliyoruz. Bazen kendimizi unutup “jön”e ağlıyor, nefsimize merhamet edip kötü adama kızıyor, kendi tuhaflıklarımızı aklımızdan çıkarıp “film icabı” soytarıya gülüyoruz. Sürekli gülen yüzler bizden de gülmemizi istiyor, neye ve niye güleceğimizi söylemeden. “Sevgili” kavramıyla hemhâl hüzünlü suratlar, sevmemizi tavsiye edip duruyor; kimi, niçin, ne adına sevmemizi anlatmadan. Herkes şiir yazma, okuma gayretinde. Ama şairleri anlayan yok. Şarkılarsa, söylediğinden başka birşey anlatmıyor. Kitaplar raflarda süs, raflar evlerde dekor, evler şehirlerde birer binadan ibaret. Halbuki, kendi iyi ve kötü adamlarımız var; kendi mutlu mutsuz sonlarımız, kendi kelimelerimiz, “yuh”suz ve alkışsız da değerli olabilen sözlerimiz; “kimi, niçin ve ne adına” olduğunu çok iyi bildiğimiz sevgilerimiz, hayâl kırıklıklarımız; yanlışlarımız, doğrularımız, pişmanlıklarımız, kalp kırıklıklarımız, hayâl kırıklıklarımız, ümitlerimiz... Bir “dün”ümüz var, görmemiz gereken “yarın”ımız. Kitaplarımız var, süs olmayan. Ve bizi anlayan şairleri elbet biz de anlıyoruz.
|
