|
Eğer her okuman, kendi yazıların için olacaksa, her cümleyi bir yazar bencilliğiyle kalem kuvvetine katkı olmaktan ibaret göreceksen, hiçbir satırın seni değiştirmeye yetmeyecekse yazar olamayasın!
Eğer her görmen, sadece bir ressamın gözüyle olacaksa, güzellikler paletinde bir renk, fırçanda bir darbe olarak kalacaksa, resmettiğin kâinatın işleyişine hiçbir katkı sağlamayacaksan düz bir çizgi bile çizemeyesin! Enstrümanlarından çıkan notaları duyup, kâinattaki senfoniyi işitemeyeceksen, tüm klasikleri ezberleyip kâinatın terennüm ettiği besteyi söyleyemeyeceksen müziğin kıyısına bile uğrayamayasın! Kendi hayatını tesadüflerle dolu görmeyi sürdürerek, hayâlî kahramanlara “kader” çizgisi çizmeye kalkışıyorsan senaristliği de seçemeyesin! Eğer hiç dinlemeyecek, hep konuşacaksan; hiç anlamayacak, hep anlatacaksan hitabet yeteneğinden fersah fersah uzak olasın! Eğer cinayetleri izleyecek, kılını bile kıpırdatmayacak, acıdan inleyenlere kulaklarını değil mikrofonunu açacak, haksızlıklara uğrayanlara kameranı değil sırtını döneceksen gazeteci olamayasın! Eğer saat tamir etmekten zamanın kıymetini anlamayacaksan saat tamircisi; geçmişi araştırmaktan kendi mazine bakmaya fırsat bulamayacaksan tarihçi olamayasın! Ruhun bedenine, bedenin ruhuna ağırlık etmeye devam edecekse fizikle, kalbindeki yarayı iyileştiremeyeceksen tıp ile alâkan olmasın! Önündeki finiş çizgisine odaklanmaktan hayatın finiş çizgisi olan ölümü göremeyecek, parkurdaki finişe hazırlandığın gibi ölüme hazırlanmayacaksan sporcu da olamayasın! Hayatın 1 ve 0’larından bîhaber bir bilgisayar mühendisi olacaksan, tüm elektronik cihazlardan uzak kalasın! Eğer bir meslek seçeceksen görmende, işitmende, hissetmende, hayâl etmende hiçbir alışılagelmişlik olmasın; her şey senin için hayretle okunacak bir kitap, şaşkınlıkla gezilecek bir saray, tuhaf bakışlarla seyredilecek bir tablo olsun. Okuduğun her harf, gördüğün her nokta, işittiğin her nota, söylediğin her söz senin mükemmelliğine bir basamak olsun. Şimdi sen söyle: Büyüyünce ne olacaksın?
|
