|
Ey, “bugün!” Amacın nedir? Sıradan bir gün olarak hayatımızın geçmiş kısmında kaybolup gitmek mi, yoksa yarından itibaren her gün hatırlanan bir tarih olmak mı? Söyle ey, “bugün!” 28 Şubat’a karşı bir özentin var mı? “Ah bir 17 Ağustos kadar şöhretim olsa!” diyor musun? 29 Mayıs olmak istemez misin?
Seni belki tüm dünya hafızasına yerleştirecek, belki yeryüzünün sadece bir kısmı. Ama kesin olan bir şey varsa, sen birileri için mutlaka çok önemli olacaksın. Birileri senin üzerindeyken kaybedecek hayatlarında en değer verdikleri yakınlarını, sevdiklerini. Sen yerini bir sonraki güne devretmeden, yuvalara yeni bir hayat girecek ve ev hiç olmadığı kadar şenlenecek. Her sene yeniden hatırlanacaksın, tebessüm ve mutlulukla ya da gözyaşı ve hüzünle... Kimilerimiz için, maalesef ne dünden farklı olacaksın ne de yarından. Hayatımıza hiçbir katkın olmayacak. Günlüğümüze yazacak söz bulamayacağız, sana ayrılan sayfada. Kimimiz için bir milât olacaksın. Öyle çok şey olacak ki takvimler seni gösterirken, defterlere sığdıramayacağız. Yeni dostlar edineceğiz belki, ama “bugün” olduğunu hiç hatırlamayacağız bile. Yeni düşmanlıklar doğmaya başlayacak, senin üzerine not düşmeyeceğiz ve “ilk ne zamandı?” sorusunun cevabını net olarak bulamayacağız. Bir yağmur damlası kadar sıradan olacaksın kalbimizde, bir altından çok daha kıymetliyken. Ve kıymet verdiğimizden çok daha değerli olduğu halde bir yağmur damlası, tarihler seni işaret ederken yine anlamayacağız bu gerçeği. Üşüyeceğiz, her gün üşüyen birisi isek suratına bile bakmayacağız. Her gün sıcak evimizde rahat rahat oturuyorsak, vücudumuz donarken, beynimiz de seni kaydedecek kötü bir anı olarak. Acıkmışsak ve her gün yaşadığımız bir şeyse acıkıp doyamamak, hiçbir kıymet-i harbiyen olmayacak. Ama eğer, midemizin kazındığını hiç tatmamışsak, “Ah, 'bugün!' Ne talihsiz bir günmüşsün?” diye söyleneceğiz yüzüne, hiç kusura bakma. Bugün tarihî sözler de söyleyebiliriz, susabiliriz de. Asırlar sonra atasözü olacak bir söz de çıkmış olabilir ağzımızdan, yıllarca pişman olacağımız bir laf da. Ya da ne dediğimizi unutacak kadar sıradan şeyler söyleriz. Ya sen? Sen neler istersin? Unutulmak, kaybolup gitmek kötü bir şey mi senin için? Kötü bir şöhreti, silik kalmaya mı tercih edersin, kötü anılmaktansa unutulup gitmek mi iyidir senin için? Güzelliklerle yadedilmek, güzel bir şeyin adı olmak istemez misin? Ama sana ne diyebiliriz ki, ne yazılmışsa o olacak. Biz yine de, hatıra defterimizde senin sayfana, hayırlar yazmak isteriz.
|
