|
Kitaplara dokunmazsan, sayfaları açamazsın. Sayfalar açılmazsa, yollar hiç açılmaz. Yollar açılmadıkça önüne, gidemezsin. Gidemezsen, bavulları boşuna hazırlamış olursun, boşuna veda etmiş olursun. Boşuna gözyaşı dökmüş, ayrılık ağıtları biriktirmiş, içine atmış, ya da haykırmış olursun.
Gidemezsen, yerine saplanıp kalmış olursun. Ömür boyu aynı noktada kalırsın. Dünya bu noktanın etrafında dönüyor sanmaya başlarsın. Oysa, sen kendi etrafında dönüyorsundur, ömür boyu. Ömür boyu, başın döner. Düşer düşer, kalkar döner, düşersin. Ömür boyu yaralanırsın. Kitaplara dokunmazsan, tokluklara hiç dokunamazsın. Açlık peşinde gezer. Miden acıkır, kalbin acıkır, ruhun acıkır, ellerin acıkır. Mideni belki, kalbini zor, ruhunu zor doyurursun; ellerine bir dost eli değse, yüreğine değmez. Boşuna nefes almış olursun. Göğüs kafesinde boşuna kasılıp gerilen bir kalbin olur. Ruhun daralır boşuna. Kitaplara dokunmazsan, gözlerin görmez. Harfleri görmeyen gözlerin kelimeleri, cümleleri, anlamları hiç seçemez, hiç hayat kurgulayamaz. Parçaları birleştiremez. Kendini birleştiremez. Kendini yaşamla birleştiremez. Ölümle birleştiremez. Okumazsa gözlerin, dokuyamaz yeryüzünü, ilmek ilmek dağılır her şey. Kitaplara dokunmazsan silahlara dokunursun. Her şeyi öldürürsün. Ağacı da, yapraklarını da tek tek vurursun. Karıncayı da, karınca kolonisini de, bir bir öldürürsün. Dağları, ovaları mahvedersin. İnsanları, taşları yok edersin. Kendini bile imha edersin. Kitaplara dokunmazsan, zindanlara dokunursun. Hayatı kendine cezaevi yaparsın. Demir parmaklıklarını yanında gezdirirsin. Beynine kilit vurur, hayallerini mühürlersin. Kitaplara dokunmazsan, korkulara dokunursun, şüphelere dokunursun. Karanlık saçan bir lamba yanar etrafında. Her şeyin üstünü bir karanlık örter, bir alacakaranlık tedirginliği kaplar çevreni. Kitaplara dokunmazsan, kendine dokunamazsın. Aran açılır kendinle, yabancılaşırsın. Kendin, çünkü sen de bir kitapsın. Kitabı açarak, ancak kapatırsın kendinle aranı. Kitaplara dokunmazsan, sayfaları açamazsın. Sayfalar açılmazsa, dünyan bir nokta olarak kalmaya devam eder. Dünyanı büyük görmen, onun büyüklüğünden değil, senin gittikçe küçülmendendir. Noktalar büyür, büyük dünyalar uzakta bir küçük nokta gibi görünmeye başlar. Başlar, çünkü kitaplara dokunmamışsındır. Kitaplara dokunmazsan, yakınmazsın bile, özgür olmadığına. Parmaklıkları, özgürlüğün sembolü zannedersin. Boşunadır seni anlatmak, kitaplara dokunmamışsındır. Kâinatı okumamışsındır.
|
Murat hocam çok beğendim öğrenciniz olarak sizi gercekten çok tebrik ederim daha önce hiçbir hocamın yazısına raslamadımm gercekten cok güzeldi