|
Murat Çetin tarafından yazıldı
|
|
Pazartesi, 09 Şubat 2009 00:00 |
Ben ki, henüz keşfetmemişim kendimi. Henüz sorular sormaya bile başlamamışım. Henüz, kim olduğumu dert dahi etmiyorum. Bedenime dair bilmediklerimle bildiklerim arasında dağlar kadar fark var. Ruhum hakkında ise tam bir cahilim.
Ben ki, aramızda incecik bir duvar olan insanların isimlerini bile bilmiyorum. Yolda görsem tanımam, ama dip dibe yaşıyorum.
Ben ki, akrabalarımın arasında dahi isimlerini bilmediklerim var. Hatta bazen en yakınımdaki insan hakkında yanıldığımı, yıllar sonra anlıyorum.
Ben ki, her yıl gelen ve küçümsediğim hastalıklardan kendimi kurtarmayı henüz başaramadım.
Ben ki, kendi hayatımın yarını hakkında hep yanılıyorum. Yakınlarımın yarını benim için birer muamma. Girdiğim sınavdan kaç alacağım konusundaki tahminlerim çoğu zaman tutmuyor.
Ve yine ben, bütün bu cahilliklerimle, öngörüsüzlüklerimle, dünya hakkında fikir yürütebiliyorum.
Dünyada olup bitenleri çözmüşüm. Büyük devletlerin, büyük satranç tahtasındaki bir sonraki hamlesini bildiğimi iddia edebiliyorum.
Kim kimin atını alacak, kim piyonunu feda edip vezirini kurtaracak, kim kime şah çekecek, cevap verebiliyorum.
Kim şah, kim mat ben biliyorum.
Evimin çatısında ne olduğundan haberim yok, ama dünyanın çatısı konusunda bir uzmanım.
Kendi adımlarımı sayamıyorum, bir taşa tökezleyip düşebilirim; ama söz konusu dünyaysa, bütün ihtimalleri hesaplayabiliyorum.
Kendi ölümüm üzerine üstün körü düşünüyorum, dünyanın ölümünü en büyük meselem haline getiriyorum.
Kendimi kendi hatalarımdan hesaba çekmemek için her zaman bahanelerim var; ama büyük piyonların, kalelerin, atların, vezirlerin, şahların hata-sevap cetvellerini herkesten iyi ben biliyorum.
Saçımdaki tel sayısını bilmem, ama gerekirse dünyadaki ağaç sayısını bir çırpıda söyleyebilirim.
Ama yine ben, tek başıma kaldığımda, ellerimi açtığımda, gözyaşı döktüğümde, Allah’tan, o çok iyi bildiğim dünya için değil, henüz soru bile soramadığım kendim için birşeyler isterim. Yürekten istersem, kendim için isterim. Ben işte buyum. Biraz “ben”im, biraz “sen”im, biraz da “o”yum.
|
merhaba murat bey. yenıasyaya abone oldugum yıllarda gazeteyı alır almaz ılk actıgım yazı sızınkıydı. uslubunuza hayranlıgım var. sız ayrıldınız. daha bırkac sevdıgım yazarda ayrıldı. ve bende takıp etmeyı bıraktım. ama bugun bırden hatırlayınca googla yazıp arattım sızı. ve harıka sıtenız cıktı karsıma. tum yazılarınız ıste karsımda alabıldıgıl kadar alacagım ılhamımı. lutfen devam edın. saygılar