|
Murat Çetin tarafından yazıldı
|
|
Pazar, 22 Ağustos 2004 00:00 |
Bakmayın öyle eli yüzü düzgün bir insan gibi göründüğüme, ben aslında bir karıncayım.
Ne bulursam şu hayatta, yuvama götürmeye çalışırım: Aşklar, hayaller, hatalar, umutlar, bir dost sohbeti ya da sadece bir merhaba, kırdığım kalpler ve kalbimdeki kırıklar, gönüllerde açtığım yaralar ve gönlümde açılmış yaralar… Ne bulsam yüklenirim.
Mal, mülk, büyük-küçük her türlü eşya, parayla alınabilecek ve paha biçilemeyecek her şey yuvamda kendine bir yer bulur.
Hiç ölmeyecekmiş gibi taşırım, hiç doymayacak gibi stoklarım. Siz hafıza dersiniz ben depo derim. Siz gelecek dersiniz, ben yarınki programım derim. Hiç üşenmem, bıkmam, yorulmam taşırım.
Ayaklar altında ezilebilirim, ama umursamam. Siz belki fark etmezsiniz fakat cüsseme bakmam efelenirim. Taşımazsam öleceğim zannederim, ama muhtemelen taşırken öleceğim.
Aldanmayın görünüşüme, ben aslında bir kelebeğim.
Geçen Pazartesi bir tırtıl olarak çıktım yumurtadan, ne malûm ikinci Pazartesimi göreceğim.
Hep uçarım, ama özgürlüğün simgesi olarak görülmez -kuşlar dururken- benim uçuşum. Belki güzelliğim ön plana çıkar, belki kısacak ömrüm. Kısa hayatları benimle anlatırsınız, ama ben de ölümsüzüm.
Çok fark yoktur ömürlerimiz arasında. Sizin için on yıl neyse, benim için bir gün öyle bir şeydir. Sizin için dakikalar benim için saatlerdir. Kimin ne kadar uzun yaşadığı mı, ne kadar ‘hayattar’ olduğu mu önemlidir?
Bir deve kuşu olduğumu biliyor muydunuz?
Her gerçeğin işime gelen kısmını kullanırım. Uç deseler deveyimdir, koş deseler kuş olurum. Hiçbiri işe yaramazsa, başımı kuma gömüp kaçarım gerçeklerden. Ama bazı kaçışlara bakıyorum ki, daha mantıklı geliyor benim kaçışım, gerçekten.
Ben bir kaplumbağayım, ama kaplumbağadan farkım, evimi sırtımda değil beynimde taşırım. Hep daimî kalacak bir yerdir kafamdaki, fakat gel gör ki misafirim.
Hep daha büyük, daha ferah, daha rahat bir evdir zihnimdeki. Hep ona bir şeyler eklemek ve onu büyütmekle geçer günüm. Kafamda ağır bir yüktür evim ve evimin içi. Siz aile dersiniz ya, ben ona kabuk derim ve her gün, her an onunla gezerim. “Kabuğundan çık artık” derler, ‘kabuksuz’ yaşamak nasıl bir şeydir hiç bilmem. Bir asırdan fazla yaşasam da, gezici olmaktan kurtulmaktır tek derdim. Beni evsahibi zannederler, halbuki bir külfettir bedenim. Evet hep evimdeyim. Peki ev benim mi ki?
|
bu yazıların hepsi birbirinden güzel. ellerinize sağlık. Çok teşekkürler