Hakikat hep vardır. Kimimiz onu hayatımıza alırız, kimimiz dışında tutarız. Kimimiz görürüz, kimimiz bakarız, görmeyiz. Kimimiz başımızı çevirip yolumuza devam ederiz.

Her şeyde bir hakikat vardır. Ama hayatı hakikatten uzak yaşayanların daha görünür olduğu dünyada, her şey hakikatten sıyrılmış olarak gösterilir.

Hakikat her şeyde bulunduğundan, tanıdıktır. Biz görmediğimiz için ise yabancı. Ama bir kere görsek yıllardır tanıdığımız bir dostla karşılaşmışız gibi hissedeceğimiz kadar tanıdıktır.

Hakikat her şeyde bulunduğundan dünyanın da, hayatın da bir parçasıdır. Yani dünyalıdır, dosttur.

Pencereler vardır, dağlara bakar.
Dağların yüksekliği kadar yükselir bakışlar. Dağların ardı gibi ulaşılmazlara da sahiptir, dağların bu tarafındakiler gibi, engelleri beraber aşacak dâvâ arkadaşlarına da.

Pencereler vardır, denize bakar.
Açınca deniz vurur yüzünüze, kapatınca sessiz bir mavilik dolar evin içine. Deniz kadar derindir bakışlarınız, deniz kadar dalgalı olmasa bile hayatınız.

Pencereler vardır, nehirlere, derelere, şelalelere bakar.
Berraklıktır duvarınıza asılı tablo. Huzur veren şırıltıdır, çalıp duran müzik. Aynı nehirde iki kere yıkanamamak gibi, aynı nehri iki kere seyredemezsiniz. Giden su damlacıkları, hayatınızdan da saniyeler götürür; eşsiz bir manzara seyrettirirken.

Pencereler vardır, uçsuz bucaksız ovalara bakar.
Yürüseniz saatler sonra ulaşabileceğiniz noktadır, evinizin içinde bakakaldığınız. Gökyüzünün yer yüzüyle birleştiği o müthiş fotoğraf, yer ile gök arasındaki konumunuzu belirler: Ne kadar arzîsiniz ya da ne kadar semavî…